Pastor Jarosław Ściwiarski, prezes dąbrowskiego oddziału Stowarzyszenia Teen Challenge, został wyróżniony „Złotym Laurem im. Adama Piwowara” za 2025. Nagrodę wręczył Marcin Bazylak, prezydent Dąbrowy Górniczej.

„Złoty Laur im. Adama Piwowara” przyznawany jest od 2011 roku. To indywidualne, honorowe wyróżnienie, przyznawane przez prezydenta Dąbrowy Górniczej za szczególne zasługi w działalności samorządowej, gospodarczej, kulturalnej, naukowej, sportowej czy społecznej.

Urodzony w Dąbrowie Górniczej w 1966 roku Jarosław Ściwiarski, działalność duszpasterską rozpoczął w 1985 roku od pracy z młodzieżą. Trzy lata później rozpoczął służbę jako drugi pastor, by w 1996 roku zostać przełożonym dąbrowskiej społeczności.

Prywatnie Jarosław Ściwiarski jest szczęśliwym mężem Lidii, z którą ma dorosłe już córki Doris i Oliwię.

W społecznych działaniach pastor skupia się na pomocy ludziom zmagającym się z uzależnieniami, osobom w kryzysie bezdomności, rodzinom, które nie radzą sobie z ciężarem nałogu.

Laudacja na cześć Jarosława Ściwiarskiego

„Każde miasto ma swoich bohaterów — często cichych, nieznanych szerokiej publiczności, a jednak niosących na barkach ciężar tego, czego inni nie widzą lub nie potrafią udźwignąć.

Spotkaliśmy się dziś, by w symboliczny sposób nagrodzić i uhonorować człowieka, którego działania widać również z okien Pałacu Kultury Zagłębia: każdego miesiąca przy wejściu do Parku Hallera jego stowarzyszenie i on sam wydają potrzebującym kilkaset gorących posiłków.

To jedno z wielu działań potwierdza styl tej pomocy: nasz bohater nie działa zza biurka, lecz jest obecny na ulicy, w kawiarni, w domu terapeutycznym i w sali wsparcia — tam, gdzie człowiek ze swymi problemami jest najprawdziwszy. To tylko potwierdza to, o czym mówią nam jego współpracownicy: rozkochanie w Bogu przenosi na to, jak patrzy na człowieka. Dzięki temu dostrzega coś więcej niż tylko powierzchowność.

W Dąbrowie Górniczej działalność Laureata przybiera formę kilku konkretnych i niezwykle potrzebnych inicjatyw. Jedną z nich jest Coffee House. Wbrew nazwie to nie tylko kawiarnia, o czym świadczą gorące posiłki wydawane w centrum miasta właśnie w ramach tej inicjatywy.

Coffee House jest także po to, by człowiek poczuł się widziany. By uświadomił sobie, że nie rozmawia z systemem, lecz z drugim człowiekiem.

Kolejną inicjatywą jest Klub Nadzieja. To grupa wsparcia, w której osoby zmagające się z uzależnieniami nie są wreszcie same. W tym kręgu milknie wstyd, a pojawia się zrozumienie. Wychodzenia z uzależnienia nie jest sprintem, lecz marszem. Czasem bardzo długim, realizowanym krok za krokiem, dzień po dniu.

Trzecim filarem pomocy jest Przystanek Nadzieja. To miejsce konsultacyjne, w którym osoby w kryzysie mogą uzyskać praktyczne wskazówki, skierowania, pomoc terapeutyczną i wsparcie organizacyjne. Przystanek — jak sama nazwa wskazuje — jest początkiem drogi. To przystanek między rozpaczą a działaniem.

Tych oraz wielu innych działań nie byłoby bez determinacji naszego Laureata, jego cierpliwości, wrażliwości na ludzką słabość, a jednocześnie odwagi w stawianiu wymagań. W jego działaniu widać konsekwencję. Już jako młody człowiek odkrył powołanie do służby duszpasterskiej  — służby, która nie kończy się na głoszeniu, ale zaczyna na słuchaniu. To słuchanie jest jedną z najważniejszych części jego pracy. Bo zanim da radę, zanim wskaże kierunek, zanim podejmie interwencję — najpierw słucha.

W ogromnej sali, jak ta, w której dziś się znajdujemy, można zadać sobie pytanie: ilu ludziom zmienił życie? Ilu pomógł wrócić do trzeźwości? Ilu odbudowało rodzinę? Ilu znalazło pracę? Ilu po raz pierwszy od lat poczuło, że ich życie jeszcze się nie skończyło? Nie podamy Wam takich statystyk. Nie dlatego, że ta pomoc jest niepoliczalna, lecz dlatego, że od liczb dla naszego bohatera ważniejsze są konkretne twarze. Działalność Laureata przypomina nam bowiem o ludziach, których często „nie widzimy” w codziennym pośpiechu: mężczyznach i kobietach zmagających się z uzależnieniami, osobach w kryzysie bezdomności, rodzinach, które nie radzą sobie z ciężarem nałogu jednego z bliskich, młodych, którzy na zbyt wczesnym etapie życia wpadli w błędne koło substancji psychoaktywnych.

Działalność Laureata  w Dąbrowie Górniczej nie odbywa się w próżni. To ważny partner miasta i lokalnych instytucji w walce z uzależnieniami, wykluczeniem i bezdomnością. To właśnie w takiej sieci relacji najlepiej widać, jak istotną rolę pełni Laureat. Jest człowiekiem, który potrafi łączyć urzędników i wolontariuszy, specjalistów terapii i ludzi ulicy, instytucje i parafie, organizacje i pojedyncze osoby w potrzebie. W czasach, gdy tak łatwo jest budować mury, on buduje mosty.

Chcemy dziś wyrazić wdzięczność za te wszystkie działania. Za cierpliwość. Za obecność. Za odwagę, by nie rezygnować z tych, z których inni już zrezygnowali.

Z dumą i wdzięcznością przyznajemy dziś Laur imienia Adama Piwowara społecznikowi, który od lat uczy nas, że człowiek nie jest zbiorem błędów, lecz możliwością zmiany. Przyznając ten Laur chcemy powiedzieć: pastorze, dziękujemy za obecność tam, gdzie jest najtrudniej; dziękujemy za to, że w ludziach, którzy sami już przestali w siebie wierzyć, wciąż dostrzega Pan godność i potencjał.

Przy tej okazji życzymy Ci nasz drogi Laureacie, byś zawsze znajdował czas na wytchnienie w ukochanym stolarstwie i żeglowaniu. Niech wiatry znad Pogorii i innych jezior nie tylko niosą twoją łódkę, ale dodają Ci mocy w kolejnych wyzwaniach”.

„Złoty Laur”, którego patronem jest Adam Marceli Piwowar, pierwszy prezydent Dąbrowy Górniczej, do tej pory otrzymywali:

2009 – Kazimierz Kalaga

2010 – Miejska Biblioteka Publiczna im. H. Kołłątaja w Dąbrowie Górniczej

2011 – Fundacja Godne Życie

2012 – Marek Lipczyk

2013 – Ksiądz Andrzej Stasiak

2014 – prof. dr hab. Zygmunt Tlatlik

2015 – Wyższa Szkoła Biznesu

2016 – Janusz Kmiecik

2017 – Dąbrowskie Forum Organizacji Pozarządowych

2018 – Zbigniew Łukasik

2019 – Helmut Klabis

2021 – Zdzisława Dacko-Pikiewicz

2022 – Stefan Pobideł

2023 – Danuta Lech

2024 – Janusz Sznajder

2025 – Jarosław Ściwiarski