Dostępne skróty klawiszowe:
– Pierwszy raz tata posadził mnie w gokarcie, kiedy nie miałem jeszcze dwóch lat. Regularne treningi rozpocząłem na hali kartingowej, gdy miałem trzy i pół roku. Rok później po raz pierwszy wyjechałem na otwarty tor SteelRing w Trzyńcu. W kolejnym roku wystartowałem w swoich pierwszych zawodach w Czechach, gdzie dzieci w tym wieku mogą rywalizować bez licencji. W Polsce jako licencjonowany zawodnik ścigam się od siódmego roku życia – tak Artur mówi o swoich początkach.
– Od początku bardzo lubiłem gokarty. Myślę, że rywalizację mam we krwi, bo nawet z siostrą ścigałem się praktycznie o wszystko! Od małego dorastałem w świecie kartingu, ponieważ tata i dziadek prowadzą własny team kartingowy. Spędzałem tam mnóstwo czasu i chyba właśnie dlatego gokarty stały się tak ważną częścią mojego życia – dodaje.
A jak wygląda typowy dzień młodego rajdowca? Jak godzi się w tym sporcie treningi i zawody z nauką oraz czasem wolnym?
– W tygodniu najważniejsza jest szkoła, a na treningi kartingowe najczęściej jeździmy w weekendy. Zawody zazwyczaj trwają od czwartku do niedzieli, więc czasami muszę nadrabiać lekcje i zaległości szkolne. Staram się wykorzystywać każdą wolną chwilę, na przykład podczas podróży samochodem na tor. Nie zawsze jest łatwo to wszystko pogodzić, ale wiem, że jeśli chcę osiągać dobre wyniki, muszę być dobrze zorganizowany zarówno na torze, jak i poza nim – opowiada Artur.
Każdy zawodnik zwykle preferuje jakiś aspekt swojej dyscypliny. Jak to wygląda u Artura. Co wysuwa się na pierwszy plan: prędkość, rywalizacja, wygrywanie czy poprawianie własnych wyników?
– Najbardziej lubię chyba wszystko po trochu. Uwielbiam prędkość, walkę koło w koło i wyprzedzanie innych zawodników. Oczywiście zwycięstwa dają mi najwięcej radości, bo właśnie po to trenujemy. Lubię też poprawiać swoje czasy i widzieć, że z każdym treningiem robię postępy. Największą satysfakcję mam wtedy, kiedy ciężka praca przekłada się na wynik podczas zawodów – stwierdza Artur Ernst.
Świat nie kończy się na gokartach. Choć nie jest to łatwe, udaje się znaleźć czas na inne aktywności.
– Gram w piłkę nożną w klubie APN Dąbrowa Górnicza. Niestety, przez częste wyjazdy na treningi i zawody kartingowe nie zawsze mogę uczestniczyć w meczach drużyny. Lubię też jeździć na rowerze, a zimą dużo czasu spędzam na nartach. Piłka nożna, karting i narciarstwo to moje ulubione sporty, więc przez cały rok mam co robić – wymienia Artur.
A który dotychczasowy wyścig, zwycięstwo albo sportowy moment wspomina się najlepiej?
– Każde zwycięstwo jest dla mnie ważne, ale cały obecny sezon był wyjątkowy. Zdobyłem tytuł Mistrza Polski i wygrałem klasyfikację polskiej serii Rotax Max Challenge Poland. Dzięki temu zakwalifikowałem się do światowego finału Rotax MAX Challenge Grand Finals, gdzie będę rywalizował z 35 zawodnikami z całego świata w mojej kategorii. To dla mnie ogromne wyróżnienie, ponieważ w całym finale wystartuje ponad 400 kierowców z przeszło 60 krajów. Będę mógł zmierzyć się z najlepszymi zawodnikami z różnych części świata i zdobyć kolejne doświadczenie. Jestem bardzo dumny z tego, co udało mi się osiągnąć, i mam nadzieję, że jeszcze wiele takich chwil przede mną – mówi Artur.
Chyba nie ma skutecznej drogi do rozwoju bez marzeń i wizji siebie za kilka lat. W przypadku Artura wymarzone cele sięgają wysoko.
– Moim największym marzeniem jest zostać kierowcą Formuły 1. Wiem, że przede mną jeszcze bardzo długa droga, mnóstwo treningów i ciężkiej pracy, ale chciałbym ścigać się tak długo, jak tylko będzie to możliwe, i rozwijać się jako kierowca. Na razie skupiam się na kartingu, chcę zdobywać kolejne doświadczenia, wygrywać i robić następne kroki w stronę mojego marzenia. Zobaczymy, dokąd mnie to zaprowadzi – zapowiada.
Sportowa kariera dziecka nie byłaby możliwa bez rodziców. To osoby „wielofunkcyjne”, które odpowiadają za szereg spraw.
– Rodzice w kartingu pełnią ogromną rolę, a jedną z najważniejszych kwestii jest finansowanie. To niestety jeden z droższych sportów, a za wynikami zawodnika stoi często cały zespół ludzi: mechanicy, trenerzy, czasami trenerzy przygotowania fizycznego, psychologowie sportowi czy dietetycy. Team zapewnia zaplecze techniczne, logistyczne i organizacyjne, a koszty ponoszą rodzice – mówi Łukasz Ernst, tata Artura.
– W naszym przypadku karting jest obecny w rodzinie od pokoleń. Wszystko zaczęło się od mojego taty, który sam startował w zawodach kartingowych. Kiedy zakończył swoją przygodę z wyścigami, ja zacząłem jeździć, a teraz tę pasję rozwija Artur. Często jeździmy na zawody całą rodziną, wspieramy go i kibicujemy mu – dodaje.
– Na tym etapie traktujemy karting przede wszystkim jako pasję, przygodę i możliwość rozwoju. Oczywiście widzimy, że Artur ma ambicje i osiąga dobre wyniki, dlatego chcemy dawać mu szansę na dalszy rozwój. Jednocześnie zdajemy sobie sprawę, że droga do profesjonalnego motorsportu jest bardzo trudna i wymaga ogromnych nakładów finansowych oraz wsparcia sponsorów. Na dziś nie dysponujemy takim zapleczem, dlatego będziemy robić swoje i zobaczymy, co przyniesie przyszłość. Chcemy, żeby Artur miał możliwość realizowania marzeń, ale jednocześnie, żeby po prostu cieszył się tym, co robi – podsumowuje Łukasz Ernst.
Przemysław Kędzior
Artur Ernst w sezonie 2026:
Artykuł ukazał się w wydaniu Przeglądu Dąbrowskiego z października 2026 r. Zobacz więcej materiałów.