Kamień węgielny pod budowę kościoła założono 2 sierpnia 1898 roku. Poświęcił go dziekan będziński, ksiądz Leopold Dobrzański. Wybudowany według projektu Józefa Stefana Pomian-Pomianowskiego, w stylu neogotyckim, halowym, z poprzeczną kaplicą św. Aleksandra (dawnym kościołem). Posiada układ trójnawowy z dwoma transeptami, trzema wieżami w fasadzie zachodniej i dwiema bocznymi.

Świątynia o wymiarach: długość 68 m., szerokość 30 m., wysokość wewnątrz 30 m. i wieżach, jest charakterystyznym punktem Dąbrowy Górniczej. W 1904 roku została umieszczona w ołtarzu głównym, koronowana figura Matki Boskiej Anielskiej, słynnej łaskami (170 cm. wysokości), wyrzeźbiona w 1901 roku z drewna cyprysowego przez Baltazara J. Proszowskiego. Figura ta jest centralną częścią ołtarza głównego. Przy ołtarzu głównym znajdują się rzeźby św. Rozalii i św. Antoniego z Padwy. Oprócz ołtarza głównego, wewnatrz znajdują się dwa ołtarze boczne: św. Barbary i Najświętszego Serca Pana Jezusa. Obok prezbiterium jeszcze inne dwa ołtarze: NMP Różańcowej św. Józefa. Kościół został odnowiony w 1910 roku przez Piotra Nizińskiego z Krakowa, według projektu Tetmajera, dzięki środkom pochodzącym z ofiar złożonych przez oficjeli Kolei Wiedeńskiej, w oryginalnej formie, dzięki zachowanym wzorom. Ponownie kościół został gruntownie odnowiony w 1952 roku. Polichromie odnowił artysta malarz Wacław Pużyński, według oryginalnych zachowanych kartonów. Stan obecny to efekt wieloletnich czynności konserwatorskich, prowadzonych wewnątrz i z zewnątrz.